Bağnazlık-Körinanç
Bir düşünceye, başkaca hiç bir gerçeği görmemecesine inanma.
Eşanlamda bağnazlık deyimi de kullanılmaktadır. Bu tutkusal inanç, özellikle dinsel alanda gerçekleşir ve bağlanılandan gayrisini tümüyle yoketmeyi içerir. Körinanç deyimi, kimi yazarlarca boşinanç deyimiyle anlamdaş olarak da kullanılmaktadır. Kimileri de yarısını özleştirip bâtıl inanç deyimini kullanmaktadırlar. Gerçekte körinanç ve boşinanç birbirleriyle bağlantılı kavramlardır. Her ikisi de bir temelsiz inanç‘ı dilegetirir.
Kimi yerde birbirlerine karıştırılmaları da bu yüzdendir. Körinanç genellikle dinsel alanda gerçekleşir, bu alamda dinsel körinanç deyimiyle dilegetirilir, hayran anlamına gelen Fr. fan ve fana sözcükleridir. Hegel, Felsefe Tarihi dersleri‘nde körinanç’ı felsefe alanında Epikuros’un kovduğunu söyler, “duyularüstünü kesinlikle yadsıyan sözler, özellikle Epikuros öğretisinden çıkmıştır” der. Ama bu, Hegel için, sadece sonlu’lar dünyasında geçerli olabilir, şöyle der:
“Körinanç vedâ etmekte, ama aynı zamanda da kendi kendinde temellenmiş bir bağ ile idealin dünyasını almış bulunmaktadır”.
Bilimsel felsefenin ustalarından biri bu sözlerin yanına kocaman bir nota bene koyar ve “idelizmi işte bunun için değerlendiriyorlar” der.
Rasgele Yazılar:
Yazının Etiketleri: Bağnazlık, Boşinanç, Körinanç, temelsiz inanç
