( Yun. lekane: ” Kase “, ” bardak “; manteia: ” Orakl. ” ) İçinde yağlı su bulunan bir kaseye bakılarak yapılan kehanet.

Lekanomanti Hidromanti‘ye çok benzemektedir, öyle ki kehanetin bu iki yürü çoğu zaman bir arada tanımlanır: Her iki durumda da meydum, yani kehanet maddesi, bir kaseye dökülen ve gözlemnen su ve yağdan oluşan bir karışımdır. Aradaki fark, hidromanti başından beri kehanet sanatının diğer teknikleriyle bağlantılı şekilde ortaya çıkarken, lekanomanti sadece ve en azami anlamda, su ile yağın karışımında ortaya çıkan ve omina ( Omen ) sayılan çizgilerle ilgilenmekteydi.

Lekanomanti’nin anavatanı Babil’dir ve mucidi mitolojik kral Enmeduranki sayılır. İlk kanıtlar İ.Ö 2000 yılına aittir; ayrıntılı iki öğreti kitabı Hammurabi döneminde ortaya çıkmıştır. Lekanomanti tekniği, bunun emareleri ve uygulama biçimleriyle ilgili tam bilgileri bu kapsamlı kil tabla metinlerine borçluyuz. O dönemde henüz aşırı derecede ritüelleştirilmiş ve çok olgunlaşmış biçimde, uzman rahipler tarafından uygulanıyordu. Talepler yazılı olarak rahipliğe bildiriliyordu. Genellikle, örneğin planlanmış bir seferin nasıl sonuçlanacağı veya o dönemden beri bir tapınağın inşası için tanrısal talimatların alınması gibi yönetimin talepleri söz konusuydu. Özel talepler, genellikle bir gelin seçimi, bir hastalığın neticesi veya bir kadının sadakati gibi günlük problemlerle ilgiliydi.Talep metninin kutsanmasından sonra, kehanet rahibi, ayrıntılı ve kesin olarak belirlenmiş temizlik ve kruban ritüelleri ile sorgulamaya hazırlanıyordu. Kehanet kasesi, önceden belirlenen bir yere koyuluyordu. Rahip güneşi tam karşısına lacak şekilde durmalıydı. Daha sonra, kutsal kaseye su ve üzerine yağ ya da tersi, önce yağ, sonra su döküyordu, ki bu kil tabla metinlerde kesin olarak belirtilmiştir.İlk tabla şöyle der: ” Suya döktüğün yağdan doğuya doğru bir halka çıkar ve durursa bir meydan savaşı için mezubahisse onu yapacağım;  Söz konusu olduğunda şifa anlamına gelir. Eğer yağdan, birisi büyük öteki küçük iki halka çıkarsa, erkeğin karısı bir erkek çocuk doğuracaktır.” İkinci tabla şöyle der: ” Suya yağ dökerken, yağ iki büyük kabarcık bırakırsa ve birisi sağa, diğeri sola fırlarsa ve her ikisi yağın kenarına giderse, hasta iyileşecektir… ” Düşünebilecek tüm desen kobinasyolarının bu oldukça kesin yorumları, Lekanomanti’nin Mezopotamya’da büyük anlam ifade ettiğini gösterir.

Lekanomanti‘nin başka kültülere yayılırken değişmeye başladı.Kısa süre sonra sadece çizgilerin değil, yansıma yapan su yüzeyindeki şekilelr ve hatta tanrıların sesleri olduğu iddia edilen, hareket halindeki Yağ-Su-Karışımı’nın sesleri de yorumlandı.

Lekanomanti profesyonel rahipler tarafından uygulandığı sürece şarlatanlık ve hileden uzaktı. Bu Helenestik dönemde değişti ve her türlü hileyle çalışılmaya başlandı. Seslerden kehanette bulunan Lekomant ve hidromantlar, karbonatlı soda katarak suyun fıkırdamasını sağlıyordu. Suya papirüs yaprakları daldırarak, bunların üzerinde oluşan leke desenlerine göre geleceği okuyan diğerleri, kehanet kaselerindeki suya vitriyol gözyaşı katıyor ve kağıtlara daha evvel, sadece ıslandığında görülebilen mazı mürekkebi ile yazılar yazıyor ve şaşkın müştelerin gözleri önünde boş kağıtların üzerinde büsbütün metinler ortaya çıkıyordu.

Roma İmparatorluğu’nun batışı ile Lekanomanti de unutuldu. Ancak Rönesans sırasında, halk arasında kullanılan biçimi ile tekrar doğdu.