İyilik
İyi olanın niteliği
Kötülük teriminin karşıtıdır. İyi sözcüğü Türkçe kökünde yararlı ve kârlı anlamlarını içerdiği gibi, bonum sözcüğüyle dilegetirilen Latince kökünde de zenginlik ve mal anlamlarını içerir. Bı etimologik inceleme iyiliğin temelinde özdeksel bir yararlılık yattığını gösterir. Nitekim terim, toplumbilimsel tarih açısından, insanların mallılar’a malsızlar’a bölünmesiyle ilerisürülmüştür. Platon (İ.Ö. 429-347), Yasalar adlı yapıtında şöyle der:
“İlkel toplumun koşulları, bu toplumun insanlarını ticaret çabalarına zorlayacak kadar bozulmamıştı. Yoksul değildiler ama zengin de olamazdılar. Çünkü ne altın ne gümüş biriktirebilirlerdi. Bir toplumda ne zenginlik ne de yoksulluk varsa o toplumda iyilik ve kötülük de yok demektir. Çünkü böyle bir toplumda ne kendini üstün görme, ne haksızlık, ne kıskançlık ve ne de çekememezlik vardır. Bu çağın insanları çok iyi kişilerdi; açık sözlü, yumuşak ve doğruydular, onlara hiç bir yasa gerekmiyordu”.
Platon’un da açıkladığı gibi, tarihsel gözlem önce bir iyilik olarak beliren mallanmanın sonra kötülüğe dönüştüğünü ve bunun tepkisi olarak da acımak, korumak ve yardım etmek anlamlarında yepyeni bir iyilik belirdiği tanıtlamaktadır. Bu törebilisem ve metafizik kavram, çeşitli açılardan tanımlanmıştır. Bütün bu metafizik tanımları tanrıbilimsel tanım özetler, bu tanıma göre kendinde iyilik , tanrılık bir kavramdır ve ancak tanrıda bulunur. İyilik-kötülük ikililiğini doğuran, güçlü-güçsüz ikiliğidir. İnsanlar eşit kalabilseydiler birbirlerini kötülük edemeyecekleri gibi bugünkü anlamda iyilik de edemeyeceklerdi.
Rasgele Yazılar:
Yazının Etiketleri: İyi, İyilik-kötülük
